Louis Davids stamde uit een milieu van Joodse marktkooplui en straatventers. Zijn ouders waren echter rondtrekkende artiesten, die optraden op kermissen, in koffiehuizen en café chantants. Als kind leerde Davids in de harde praktijk alles wat bij het vak te pas kwam.
Het getalenteerde kind kreeg al vroeg (in 1891 of 1892) een eigen nummer als 'karakterkomiek', maar dan uiteraard in miniatuurformaat, hetgeen zijn optreden een parodistisch karakter moet hebben verleend. Nadat bij het naderen van de puberteit zijn succes met dit nummer was getaand, trad hij met zijn zuster Rika op als komisch duo. Omstreeks 1900 vertrok hij, na ruzie met zijn vader, als hulpje van een goochelaar naar Engeland, maar hij moest met hangende pootjes naar zijn familie terugkeren nadat hij met zijn werkgever onenigheid had gehad en geen ander werk had kunnen vinden. Zijn verblijf in Engeland had ongeveer een jaar geduurd, lang genoeg om grondig kennis te maken met het aldaar bloeiende variété en vaudevilletheater. Terug in Nederland zette hij zijn optreden met Rika voort in een repertoire van komische coupletten, duetten en voordrachten, waaronder menig door hemzelf geschreven nummer.
Mogelijk onder invloed van zijn Engelse belevenissen wenste Davids, hierin gesteund door Rika, te ontsnappen aan de wereld van kermissen en tingeltangels. Zij kregen hun kans toen zij in 1905 of 1906 werden geëngageerd door de variétédirecteur Frits van Haarlem, die toen Theater Carré bespeelde. Samen met Van Haarlem zette Davids een revue naar Engels voorbeeld op die een groot succes werd: Koning 'kZiezoowat in Amsterdam (1906). De reputatie van het duo-Davids was hiermee gevestigd.
Die eerste jaren in het 'grote theater' ging Davids' pad niet uitsluitend over rozen. Hij moest hard vechten om zijn veroverde plaats te behouden. Aanvankelijk oogstten hij en Rika veel succes als 'salon-duettisten' in revue- en variétéprogramma's. Rika's huwelijk en vertrek uit Nederland (hoogstwaarschijnlijk 1909) maakten daar een einde aan. Van zijn partner beroofd bleek Davids zich moeilijk te kunnen handhaven; een poging als goochelaar op te treden mislukte jammerlijk. Het succes keerde pas terug toen hij met zijn jongere zuster Henriëtte (Heintje) een komisch duo ging vormen. Heintje had sinds haar debuut in een revue haar komisch talent ontwikkeld en droeg ertoe bij dat het nieuwe duo-Davids nog meer succes had dan het oude. Er werden zelfs tournees naar Duitsland en Engeland ondernomen. In die eerste jaren begon Davids ook op te treden in Nederlandse operettes en voor de stomme film.
Tijdens zijn Engelse tournee had Davids kennisgemaakt met de variétéartieste Margie Morris, die een beslissende invloed op zijn leven en loopbaan zou uitoefenen. Zij kwam in 1913 naar Nederland en werd door Davids' toedoen geëngageerd voor een revue. Kort daarop werd zij Davids' levensgezellin. Davids verliet zijn vrouw Betsy Kokernoot (het huwelijk was vrijwel vanaf het begin ongelukkig geweest) en leefde tot 1922 samen met Margie Morris, die hem een zoon schonk. Davids en Margie Morris vormden het duo 'He, she and the piano', waarin onder invloed van Margie Morris - die een begaafde componiste was - het komische repertoire plaats moest afstaan aan het beschaafdere levenslied. Het duo had vanaf het begin veel succes, in 1919 bekroond door een tournee naar Nederlands-Indië. Davids en Margie Morris schreven samen een aantal beroemd geworden liedjes.
Na zijn terugkeer uit Indië vierde Davids triomfen in het volkstoneelstuk De Jantjes, waarvan al spoedig een stomme filmversie werd gemaakt. Ook andere dergelijke stukken werden verfilmd met Davids' medewerking. Na de breuk met Margie Morris trad Davids op in een Nederlandse operette om vervolgens een nieuwe stap in zijn carrière te wagen: hij werd directeur van het Casino Theater te Rotterdam (1922-1926). Het vak van theaterdirecteur beviel hem op den duur toch niet. Ook volgden na een voorspoedig begin tegenslagen: niet alle revues, door Davids gebracht, sloegen aan bij het publiek. Een ander experiment werd evenmin een succes: zijn uitstapje naar het 'grote toneel'. Bij het gezelschap 'Het Schouwtoneel' vervulde hij rollen in twee blijspelen. Later (1935) zou hij het - met even weinig succes - nog eens proberen bij het gezelschap 'Centraal Toneel'.
In 1926 ging Davids weer naar Amsterdam en werkte hij mee aan verschillende revues onder directie van Frits Stapper en trad hij op in cabaret-revueprogramma's. In de revue Lach en vergeet (1929) creëerde hij zijn beroemdste lied: De kleine man. Ongeveer vanaf die tijd dateert ook zijn relatie met de geniale tekstschrijver Jacques van Tol. Hun relatie zou tot Davids' dood blijven bestaan. Zij sloten een auteursrechtelijke overeenkomst, en Van Tol schreef anoniem vrijwel alle teksten (conferences en liedjes) voor Davids in diens Kurhaus-Cabaretperiode te Scheveningen. Vooral in deze jaren bereikte zijn roem als de beste en veelzijdigste kleinkunstenaar van Nederland een hoogtepunt. De Scheveningse programma's droegen, evenals de programma's die Louis Davids af en toe in het Amsterdamse Leidsepleintheater bracht, het karakter van een cabaretrevue: zang en conferences afgewisseld door revuesketches en ook wel nummers die aan Davids' verleden in het variété deden denken, zoals buiksprekers en sneltekenaars. Van zeer veel betekenis was het feit dat Davids vele begaafde Nederlandse en buitenlandse artiesten in de door hem gebrachte programma's een kans gaf. Onder hen waren beginners als het Cabaret Ping Pong, Martie Verdenius, Wim Kan en Corry Vonk, en en Wim Sonneveld.
In de jaren van het Kurhaus-Cabaret werkte Davids in de winter als vanouds bij de revue, o.a. bij Meyer Hamel en René Sleeswijk. In 1937 moest hij zijn medewerking aan de Nederlandsche Revue van Sleeswijk beëindigen wegens zijn astma. In 1938 moest hij om gezondheidsredenen ook het Kurhaus-Cabaret in de steek laten. De ziekte had hem sinds de jaren twintig zeer veel hinder bezorgd; sporadische kuren hadden niet veel geholpen. De astma-aanvallen, die hem dwongen ten slotte te stoppen met werken, waren indirect ook verantwoordelijk voor zijn toch vrij onverwachte dood.